กันและกัน..                                                                                    2552, เชียงใหม่

...

..

.  

   พักนี้เธอบ่นบอกว่าเราไม่เข้าใจกันบ่อย ๆ

ตาเธอบวมด้วยน้ำตามาก็หลายครั้ง

และการพูดคุยผ่านสายก็ใช่ว่าจะช่วยได้มากนัก

เดาว่าเธออาจจะอยากเห็นหน้าฉันมากกว่า... ฉันรู้

 แต่ในเมื่อชีวิตไม่อนุญาติให้เราทำตามใจเช่นนั้นได้ทุกวัน

แล้วฉันจะทำอย่างไรดี

         นึกย้อนไปถึงสมัยก่อน ที่ฉันเคยเขียนจม.บ่อยกว่านี้

เวลาเขียนจม. มันเหมือนเราได้ค่อย ๆ ใส่ความคิดถึงลงไปช้า ๆ ทว่าอยู่ได้นานกว่าลมปาก

มากมายถ้อยคำ ที่จะหามาแทนใจ สื่อไปยังคนที่เรารัก ฉันว่าความรู้สึกช้า ๆ ที่ต้องมีการอดทน

รอคอยมันมีความหมายยิ่งนัก

         กับโทรศัพท์... ทั้งที่เรารักกัน แต่เราเกลียดที่เงื่อนไขเวลา และค่าโทร บังคับให้เราต้องคุยกัน

เฉพาะช่วงเวลา

จนกลายเป็นกังวลไปบางครั้ง... คิดมากไปก็บางหน เมื่อบางคนไม่ได้โทรมาตามนัด

          กลยุทธราคาอาจช่วยให้ค่าโทรถูกลง และเราสามารถพูดกันได้มากขึ้น นานขึ้น

          แต่เรายิ่งพูดกันมากเข้า ก็กลับกลายที่จะสุ่มเสี่ยงต่อการเข้าใจกันน้อยลง และเรียกร้องเวลา

จากกันมากขึ้น

             

           แน่นอนว่า เราอาจจะคิดถึงกันบ่อยได้เท่าที่ใจเพรียกหา แต่จะแสดงออกต่อกันเช่นนั้น

ทุกเวลาได้อย่างไร

           เพราะโลกนี้ไม่ได้มีเราอยู่สองคน... ฉันอาจจะกำลังคุยกับคนอื่น เล่นเฟชบุ๊ค หรือทำอะไร

สักอย่างที่ฉันสนใจ

และเธอก็เช่นกัน บางวันเธออาจจะคุยกับเพื่อนสนิท ดูหนัง หรือกินเลี้ยงกับผู้คนที่แวดล้อมใกล้

ชิดในชีวิตเธอ

            บางทีแค่ฉันได้รู้ว่าเธอสบายใจ เธอสบายดี และคิดถึงกัน ฉันก็ดีใจแล้ว และฉันคงทำอะไร

ไม่เป็นสุขเท่าไหร่ถ้ารู้ว่ามันขัดใจเธอ

            สิ่งที่ยากคือเรายอมรับได้ไหม

            ฉันคิดว่าระยะห่างของความไม่เข้าใจนั้นต่างหากที่เป็นอุปสรรคแท้จริงเสียยิ่งกว่า

ความห่างไกลกัน

       เพราะไม่เข้าใจจึงทำให้เราโกรธกัน และความโกรธนั้นทำให้เราห่างกันไกล...

      ฉันยังเชื่อตามที่รุ่นพี่คนหนึ่งเคยบอกไว้ชวนครุ่นคิดว่า

       "ความอดทน รอ เป็นศิลปะอย่างหนึ่งในการใช้ชีวิต"

           ก็ไม่รู้ว่าทุกวันนี้เรามีศิลปะชนิดนี้เหลืออยู่ในตัวมากน้อยแค่ไหนกัน

          เมื่อเราไม่เข้าใจกัน น้อยใจกันจนเป็นทุกข์  ฉันเชื่ออย่างยิ่งว่า แม้เราจะไม่ชอบมัน

แต่ความจริงคือเรื่องเหล่านี้มันจะต้องอยู่คู่เราไปตลอด

             พระท่านก็ว่าอันความสุขนั้น แท้จริงแล้วก็มีแต่ความทุกข์ จะมีมากหรือน้อยต่างกัน

ไปเท่านั้นเอง

             แทนที่จะกลัว ถ้าต้องอยู่กันอีกนาน บางทีเราน่าจะเป็นเพื่อนกับมันไปให้ได้จะดีกว่า

            และหากวันข้างหน้าเราจะได้อยู่ข้าง ๆ กัน แต่เรากังวลว่ารถที่นั่งไปนั้นจะพัง

หรือทางที่เดินไปนั้นจะเป็นหลุมบ่อ

            แล้วเราจะทำอย่างไรดี...

            หนีไปเสียก่อน...หรือเตรียมผจญภัยไปในชีวิตอันแสนสั้นนี้

            ด้วยกัน...


edit @ 26 Jan 2011 18:28:41 by เขียนเอง

Comment

Comment:

Tweet

สนใจติดต่อได้ที่ 0807977770 - 6 ,0828634313-6,0821988880-6
http://gclub-royal.com
http://sbobet.gclub-royal.com
GClub Royal เราคือ Web ผู้ให้บริการคาสิโน & SPort

#10 By pppppp666 (103.7.57.18|202.58.99.182) on 2012-09-06 15:14

ผมก็หวังว่าตัวเองจะอดทนรอ รู้จักคุณค่า
ของการรอคอยได้ดีกว่านี้big smile
ไม่ได้เข้ามาอ่านเสียนาน..ยังคงความน่ารักของภาษาเหมือนเคยนะคะ

#8 By หมื่นไมล์ on 2012-02-08 23:42

I would also encourage everyone to bookmark this page to your favorite service to help spread the word.I'll use this information to provide research papers for my friends.

#7 By condos in hyde park (175.110.67.97) on 2012-01-27 19:57

น้องเพชร...ขอบใจจ้า

นิด> เราหวังใจว่าในความไม่พอดี-ไม่เท่ากันนั้น
เมื่อมาเจอะกัน
มันจะประกบกันได้พอดีนะ... ขอให้เจอชิ้นที่พอดีกันนะนิด...big smile

#6 By เขียนเอง on 2011-01-30 02:49

เข้ามาอ่านแล้ว เชื่อมั้ยว่าเรากำลังเจอภาวะนี้อยู่เช่นกัน บางที...ความต้องการของเรา มันอาจไม่\'พอดีกัน\'
แต่เราเชื่อว่าเขียนจัดการมันได้ เอาใจช่วยอยู่ไกลๆ เน้อ

#5 By nidnid (110.164.36.103) on 2011-01-29 22:31

Hot! ด้วยกัน

#4 By ดาวถัดมา on 2011-01-26 03:27

Hot! ด้วยกัน

#3 By ดาวถัดมา on 2011-01-26 03:24

ความรัก กับระยะทาง มักมีปัญหากันหลายๆคู่นะคะ

เป็นกำลังใจให้พี่นะคะ สู้ๆค่ะopen-mounthed smile

#2 By Variety-Phet on 2011-01-25 15:38

Hot!


เรื่องมันเศร้านะครับ

#1 By Kra-JouR on 2011-01-25 07:12