บางภาพ บางคำ

          cappuccino                                                coffee alley  2008

...

.

                บ่อยครั้ง ที่จังหวะการเต้นของหัวใจผมดูสับสน

                แม้จะรู้ว่าบางหนเป็นอิทธิพลของกาแฟ

                แต่ที่สุดแล้วผมก็แน่ใจว่า...ต้องใช่เธอ

                เพื่อนคนหนึ่งเคยบอก หากอยากรู้ว่าใครน่าจะเป็น 'คนพิเศษ' ของเรา ให้ขอจับมือเขาดู คนที่ทำให้หัวใจเราเต้นผิดจังหวะไป นั่นแหละใช่เลย

                หัวใจเธอเต้นจังหวะไหนไม่รู้ รู้แต่เธอทำให้หัวใจผมเต้นแรง... ไม่ต่างกับลมหายใจหอบถี่บ่อยเกินไปเมื่อใกล้เธอ

                แต่เมื่อต้องอยู่ไกลห่างกัน ระยะทาง 700 กิโลเมตร ก็ถูกทำให้สั้นลงได้ด้วยคลื่นโทรศัพท์มือถือ

                เธอยังทำให้ใจผมเต้นแปลกไปได้อีก เมื่อยินเสียงปลายสายของเธอ

                ไม่หวาน... ถ้าเป็นผลไม้ เสียงของเธออาจรสขมฝาดหน่อยๆ ด้วยซ้ำ

                น่าจะคล้ายรสผลมะขามป้อม ที่กัดลงไปจะออกเปรี้ยวขม-อมฝาดทันที แต่ก็มีรสหวานชุ่มคอตามมาภายหลัง น่าพิสมัยก็ตรงนี้ มันเป็นรสชาติที่ไม่เลี่ยนคอพอดี เผลอจะทำน้ำลายสอเสียอีกต่างหาก

                การรอคอยที่จะได้คุยกัน กลายเป็นเหมือนช่วงไฮไลต์ประจำวันของผม 

                และด้วยเงื่อนไขค่าโทรฯที่ถูกลง เราคุยกันได้มากขึ้นและถี่ขึ้น เราสนิทกันมากขึ้น เร็วขึ้นกว่าเมื่อสมัยเครื่องส่งข้อความ-เพจเจอร์ครองเมือง

                คิดถึงยามตื่น และคุยกันจนแทบง่อยเปลี้ยเสียขา... แทบจะผลอยหลับไปคามือถือในบางค่ำคืน

                บ้างบางที เราอาจทำกระบวนท่า และจังหวะเวลาในการดำเนินชีวิตเสียหายไป

                จนเธอเริ่มกังวลถึงผลดี-ผลเสีย ว่าเราคุยกันมากไปไหม ก็ช่วยคิดกันไปไม่น้อย  

                สติ...เริ่มจำเป็น หากเราต้องการทบทวนอารมณ์ของคนใจอ่อนสองคน

                ถึงผมจะเห็นโลกมาก่อนเธอไกล แต่ในใจ บางทีเราก็วูบไหวไม่ต่างกัน

                ผมดีใจ เมื่อนึกได้ว่าครั้งหนึ่งเธอเคยให้พรผมก่อนนอน...ด้วยคำว่า ‘สติ’

                ผมเคยถามว่า ถ้าผมมีสติ แต่ไม่มีสตางค์ เธอจะยังยินดีคบผมไหม

                “ก็เอาสติ ไปหาสตางค์สิ”

                เออ... เธอตอบได้น่าคิด จนฉุด ‘สติ’ ผมกลับมา

.........................

                ผมชอบกินกาแฟ – เธอชอบกินชาเย็น แต่ผมก็เริ่มเห็นเธอเลียบๆ เคียงๆ เมียงมองมายังถ้วยกาแฟของผมบ่อยขึ้น ขณะที่บางหนผมก็ทนต่อกลิ่นชาเย็นของเธอไม่ไหว เราจะแลกถ้วยกันดื่มบ้าง จะเป็นไรไป

                ถ้าผสมกลมกล่อมเราอาจได้เครื่องดื่มใหม่เป็น 'ชาแฟ' ก็เป็นได้ คงหอมอร่อยดีเหมือนกัน

                เรื่องเครื่องดื่ม... ปัญหาคงไม่ใช่ชนิดและรสนิยม แต่อาจเป็นเรื่องขมหวาน...

                ผมคิดว่าช่วงนี้เราอาจใส่น้ำตาลกันมากเกินไป

                เธอน่ารัก...ที่เป็นฝ่ายห้ามปราม ให้ผมซึ่งเริ่มติดรสหอมหวานแบบชาเย็น รู้จักชั่งใจ...ว่าจะใส่น้ำตาลในถ้วยใหม่เท่าไหร่ดี

                ถ้าเราหยุดหวาน... หยุดน้ำตาลบ้าง... สุขภาพใจเราอาจสมดุลขึ้นก็เป็นได้

                ผมยังไม่อยากให้เราเป็นเบาหวานตอนนี้ ถ้ายังอยากกินดื่มอยู่ข้างกันไปนานๆ

                บางที... เราคงต้องควบคุมน้ำตาลกันบ้าง

                และตอนนี้เรากำลังพยายามอดอาหารล้างพิษ...

                เพื่อชีวิตจะได้กลับสู่รสชาติ... ที่พอดีอีกครั้ง

edit @ 22 Jul 2009 12:02:21 by เขียนเอง

edit @ 5 Nov 2009 03:43:58 by เขียนเอง