บางภาพ บางคำ

          เพียงดาว...                                                                                                ดอยช้าง-เชียงราย 2552              

                 ฝนนอกหน้าต่างกำลังลงหนัก… ต้นไม้นอกชายคาคงฉ่ำชื่นไปด้วยเม็ดฝนพรำ ดินภายนอกกลิ่นหอมชุ่มชื่น ส่วนภายในใจผมตอนนี้ก็ชุ่มฉ่ำไม่แพ้กัน

                เทียบเคียงกับเสียงฝนกระทบหลังคา บางครั้งเสียงหัวใจก็เต้นดังระรัวไม่ต่างกัน บ่อยครั้งเสียงมันอาจดังกว่าความคิด และดูมันจะทำงานหนักกว่าเพื่อนอวัยวะอื่นในองคาพยพนี้ หรือผมจะเป็นโรคหัวใจก็ไม่รู้ 

                หากผมเป็นดาวสักดวง ช่วงสามเดือนมานี้ ผมได้พบดาวดวงหนึ่งผ่านเข้ามาในวงโคจรของดาวผม ด้วยพลังบางอย่าง ผมรู้สึกตัวว่ากำลังถูกดูดดึงเข้าไปหาเธอ ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าเธอจะเป็นเพียงดาวหาง ที่นานปีจะผ่านมาแล้วก็ผ่านเลยไปไกลลิบตา

                ไม่รู้แรงดึงดูดมหาศาลนี้เกิดขึ้นอย่างไร แต่คำตอบคงไม่สำคัญเท่าไหร่ เพราะสิ่งที่เห็น และประสบการณ์ทางใจนั้น น่าสนใจใคร่ครวญมากกว่า

                แต่ก่อนที่จะหาเหตุผลใด ๆ มาอธิบายปรากฎการณ์ ผมคิดว่าตอนนี้ผมเริ่มหมุนวนไปรอบ ๆ เธอเสียแล้ว

                แม้จะไม่แน่ใจว่าวงโคจรของเธอเป็นเช่นไรในห้วงอวกาศอันมืดมิดนี้ แต่ผมรู้สึกได้ว่า ดวงดาวของผมอบอุ่นขึ้น...

                และมันกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง

                ................ .... ..

                หลายวันก่อน จู่ ๆ ดาวดวงนี้ถามผมว่า ‘ผมเบื่อเธอหรือเปล่า’

                ผมตอบเธอไปในตอนนั้นว่า ตั้งแต่วันที่ผมเห็นเธอผ่านเข้ามาจนถึงวันนี้ มีแต่จะรู้สึกดีขึ้นเท่านั้น...

                อาจตอบไม่ตรงคำถาม แต่มันก็ตรงกับที่ผมอยากบอกออกไป แม้จะไม่สามารถบอกไปได้ทั้งหมดก็ตาม

                บางที ดาวดวงนี้คงมีเรื่องให้คิดไม่น้อย

                ............................

                ที่ผมคลั่งใคล้เธอได้ขนาดนี้  ดวงดาวใกล้ชิดมักเตือนว่า แค่สามเดือนอาจจะยังไม่พ้นช่วงโปรโมชั่น... แล้วอีกกี่วัน กี่เดือน กี่ปีหนอ โปรโมชั่นนี้จะหมดลง

                ถ้ามันคล้ายโปรโมชั่นของระบบโทรศัพท์ ถึงวันหนึ่งจะสิ้นสุดโปรโมชั่น แต่มันก็เป็นเบอร์ที่ผมจดทะเบียน และหวังว่าคงไม่ต้องเปลี่ยนไปใช้เบอร์ไหนอีก เพราะผมชอบเบอร์นี้

                 หรือเอาเข้าจริง เราก็ยังเปลี่ยนหรือต่อโปรโมชั่นได้อีกถ้าเราต้องการ แม้จะเสียเงินเพิ่มบ้างแต่ก็คุ้มค่ามิใช่หรือ

                   ..........................

        เพื่อนรักนักเขียนของผมคนหนึ่งเคยนิยามความรักให้ผมฟังว่า “มันเป็นผลไม้ที่ให้ผลได้ไม่จำกัดฤดูกาล” และไม่มีทฤษฎีใดบอกได้ว่า ผลของมันจะสุกงอมเมื่อไหร่

                ถ้าตอนนี้ผมกำลังเป็นชาวสวนที่เพาะปลูกไม้ผลชนิดนี้ ผมก็ไม่รู้ว่าผมต้องรออีกนานแค่ไหน หรือจะเบื่อไหมที่ต้องรอคอย

                คิดไปสักพักก็ตอบตัวเองได้ว่า แท้ที่จริง ความสุขมันน่าจะเริ่มต้นตั้งแต่เราลงมือลงแรงปลูกต้นไม้นี้แล้วล่ะ

                ก่อนพืชจะให้ผล มันก็คงต้องการเวลา การดูแล รดน้ำพรวนดินอยู่ไม่น้อย

                เราไม่จำเป็นต้องรอเวลาสุขใจแค่ตอนได้เก็บเกี่ยวพืชผล เพราะมันน่าจะชมชื่นใจได้ตั้งแต่เห็นต้นไม้ค่อยเติบโต ผลิดอกออกรวงสวยงาม

                เป็นธรรมดาที่เราต้อง ‘ให้เวลา’ และ ‘ใส่ใจ’ อย่างเพียงพอ ต้นไม้นี้ถึงจะงอกงามตามเป็นจริง

                ถึงรู้ตัวว่าใจร้อนก็จริง แต่ผมก็ไม่ชอบใช้สารเคมี คงต้องใช้ปุ๋ยธรรมชาติ ซึ่งให้ผลได้ไม่เร็วนัก แต่ช้าหน่อยก็คงไม่เสียหายอะไร

                มันจะวิเศษแค่ไหนถ้าเราปลูกต้นไม้นี้จนเป็นไม้ยืนต้นแข็งแรง ที่แม้ไม่ดูแลมากมายมันก็ยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง รากยึดโยงแข็งแรงต้านทานลม ฝน และเป็นร่มเงาให้เราได้เย็นชื่นในใจในวันหนึ่ง หาใช่เป็นเพียงพืชล้มลุก ที่อยู่เพียงไม่กี่ฤดู ก็หมดสิ้นอายุขัย

        เบื่อน่ะเบื่อกันได้ หรืออาจจะเหนื่อยจนต้องพักเอาแรงบ้าง แต่ในเมื่อเรารักที่จะใส่ปุ๋ย รดน้ำ พรวนดินแล้ว หากไม่ได้ฝืนใจ เราก็สามารถมีความสุขกับการงานเหล่านี้ได้ทุกวัน

                ในทุกวัน เราจะได้เฝ้ามองต้นไม้นี้เติบโต ช้า ๆ แต่ว่ามั่นคง

                คิดไปถึงความเบื่อ ผมนึกไปเพลิน ๆ ก็นึกไปถึงบางอย่างที่เราอยู่กับมันได้ทุกวัน ผมนึกถึง ข้าว- ลมหายใจ และครอบครัว

                เรากินข้าวทุกวัน คงเพราะเราหิวข้าวทุกวัน ถ้าหิว ๆ ลองได้เห็นข้าวกล้องหุงหอม ๆ สุกใส่จานวางใหม่ ๆ ขี้คร้านว่ายังไม่ทันได้ลงช้อน ผมก็จะก้มไปเอาปากงับข้าวกินเสียก่อน ด้วยว่าทนความหอมไม่ไหว ( อาจจะคล้ายแก้มใส ๆ ของใครบางคน )

                เราหายใจ... โดยไม่ต้องคิดว่าเบื่อหรืออยาก เพราะเราขาดอากาศไม่ได้ เรายังต้องหายใจอยู่ทั้งวันทั้งคืน บางคนก็จำเป็นแก่ใจเราเช่นกัน หากต้องจากกันไป มันอาจทำให้ใจหาย... 

               ถ้าเรารู้ตัวว่าใจหาย อย่างน้อยก็ขอให้รู้ว่ายังหายใจอยู่ หายใจให้ลึก ๆ ยาว ๆ ไว้ จงหายใจอย่าให้ใจหาย...

              ครอบครัว... เกิดมาพ่อ-แม่และพี่ชายของผมก็รอท่าอยู่แล้ว จากนั้น ความรักก็สร้างความผูกพันให้เราเรียกมันว่า ‘ครอบครัว’

                จะว่าไปผมก็เคยเบื่อพี่ชาย เซ็งแม่ ทะเลาะกับพ่อ มาแล้วทั้งนั้น เราต่างผ่านช่วงเวลาร้ายดีมาด้วยกันตลอดชีวิตน้อย ๆ ของผม

                ผมว่าเราอาจจะเบื่อกันได้บ้างตามอารมณ์แปรปรวนของมนุษย์โลก แต่คำถามสำคัญกว่านั้น มันอาจจะเป็นว่า

                  “เรายังรักกันอยู่ใช่ไหม”  

          ถ้าแท้จริงมันยังคง “ใช่” ตรงกัน เราเบื่อกันบ้างจะเป็นไรไป

             ตอนนี้ผมมี พ่อ-แม่-พี่(+พี่สะใภ้) เป็นคนในครอบครัวอยู่แล้ว ผมไม่รู้หรอกว่าเธอจะอยากเป็นคนในครอบครัวผมบ้างไหม

                .....................

                  หลังจากผมโคจรอยู่รอบตัวเธอมาได้พักหนึ่งผมก็ได้แต่หวังว่า หากความรู้สึก มวลสารความผูกพันของเรา ออกแรงดึงดูดกันและกันได้มากพอ หากมันใกล้เคียงกัน

             สักวันผมหวังว่าดาวของเธอจะหมุนรอบตัวผม... อย่างที่ผมหมุนรอบเธอ* 

 

 

 ปล. *ได้แรงบันดาลใจในการใช้คำจากเพลง "เธอหมุนรอบฉัน... ฉันหมุนรอบเธอ" แต่งโดยพี่จิก-ประภาส ชลศรานนท์ ใครไม่เคยฟัง ลองคลิกเข้าไปฟังดูนะครับ 

 

 

edit @ 24 Jun 2009 02:10:43 by เขียนเอง

edit @ 30 Jun 2009 12:54:37 by เขียนเอง