บางภาพ บางคำ

 'ลอยลม'                         ดอยช้าง - วาวี เชียงราย วันปีใหม่'52                                                     

..

.

.

  ผมเคยคิดถึงชีวิตที่มั่นคง และอยากมีอิสระ    

   พอคิดดี ๆ เริ่มเห็นว่าความมั่นคงก็ทำให้อิสระหายไปได้
  
   และอิสระ ก็ทำให้ไม่มั่นคง..ได้เช่นกัน
 
   หลังจากเป็นอิสระทางการงานมาสักพัก... แต่ก็เป็นแค่งานหนึ่งไปสู่งานอีกแบบหนึ่งกระมัง..

   เคยคิดอยากมีงานที่มั่นคง และทำไปวัน ๆ มีกินมีใช้

   แต่บางทีเราก็ตั้งคำถามนะ อะไรดีกว่ากัน ความอิสระ หรือมั่นคง หรือจะมีทั้งสองอย่างพร้อมกันไปได้
   
    ในเมื่อเราไม่ได้เห็นตามอย่างหนังสือ "พ่อรวยสอนฯ " ที่บอกว่าที่สุดแล้ว ให้ใช้เงินทำงาน
 
    และมีอิสระทางการเงิน  
   
    ในแง่่หนึ่งผมคิดว่า การมีความสุขในการครอบครองได้มาก และบอกว่าตัวมีอำนาจ นั่นก็เท่ากับไม่รู้ตัวว่าเรากำลังเป็น "ทาส"ของสิ่งเหล่านั้นเช่นกัน
  
     ความเป็นจริงมักถูกหลงลืม(หรือแกล้งลืม)
 
     อุบัติภัย อุบัตเหตุ ที่ใกล้ชีวิตเราเข้าทุกที กระทั่งโรคติดต่อ โรคเฉียบพลัน มะเร็ง สารพัดที่จะพรากชีวิตเราไปได้ก่อนวัยอันควร ทำให้คิดถึงคำว่า"ชีวิตนั้น..แสนสั้น" 

  ใครจะไปรู้ เห็น ๆ กันอยู่ จู่ ๆ ก็จากหายไปจากชีวิตกันและกันได้ไม่คาดฝัน

(จะว่าไปก็มีทั้งจากเป็น และจากตาย)

  หนังสือพิมพ์พาดหัวให้เรากลัวอยู่ทุกวัน

   แล้ววันนี้ เราเข้าใจชีวิตสั้น ๆ ของเราดีแค่ไหนกัน
 
  เราเชื่ออยู่ลึก ๆ ว่าหนทางอิสระที่แท้ มันไม่น่าจะเริ่มจากการสั่งสมสินทรัพย์อันใด..

  แต่น่าจะเป็นเรื่องภายในใจเท่านั้นเอง 

  และเราจะมีความมั่นคงแท้จริงได้ ก็น่าจะเกิดจากใจที่สงบ สันดิ ไม่สั่นคลอนหวั่นไหว..ไปตามโลกต่างหาก
 
   หากเราจะอิสระได้อย่างแท้จริง.. ก็ด้วยการปลดปล่อยดวงใจออกจากการยึดเกาะทุกสิ่งที่ทำให้เราหนักอยู่ในเวลานี้มากกว่า

     คงอย่างที่คำพระท่านว่า "ทุกอย่างเกิดที่จิต ดับก็ต้องที่จิต"

   ส่วน หน้าที่.. เราทำประโยชน์ อะไรแก่คนอื่นแลกข้าว แลกความเป็นอยู่ที่ปลอดภัยได้ก็ทำไปเถิด

    อิสระหรือมั่นคง..นั้นล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องภายในทั้งสิ้น..
 
    แล้วจะกังวล หรือบ่นบ้าไปทำไม
 
     ทำใจ..ให้ดีเถิด

..

.

.

ปล. เรื่องนี้ผมเคยเขียนไว้ใน hi5 มาก่อน พอย้อนไปอ่าน ก็ยังรู้สึกดีเลยเอามาปัดฝุ่นปรับแต่งลงในนี้อีกครั้ง

   เป็นเรื่องที่ผมอยากใช้ชื่อเรื่องเหมือนกับที่เคยเขียนเรื่องชื่อนี้ไว้ครั้งหนึ่่งนานแล้ว...เพราะมันตรงใจที่สุด