รอนาน..ไม่เป็นไร ได้เข้าไปก็พอ..                       พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท 10-1-51 

..

.            

             แม้จะแดดตอนบ่ายจะร้อนแรงขนาดไหน.. แต่ผู้คนที่เดินทางมาจากทั้วทุกสารทิศก็อดทนที่จะยืนรอ เข้าแถว(ที่ยาวหลายร้อยเมตร!)อย่างไม่ย่อท้อ เพื่อที่จะได้เข้าไปกราบไว้อาลัย "สมเด็จพระเจ้าพี่นางฯ " เป็นครั้งสุดท้าย

             แถวของผู้คนที่รอคอยที่จะเข้ากราบพระศพสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอฯ ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทต้องจัดเรียงให้ได้ 4 แถวเพื่อให้สะดวกต่อการเดินเข้าช่องประตู.. แต่ละชั้นซึ่งไม่ได้กว้างเท่าไหร่นัก  

             ผู้คนเหล่านี้ต่างยืนรอคอยกันนานหลายชั่วโมงกว่าจะเข้าไปถึงยังพระราชวังชั้นในได้ ส่วนผมโชคดีที่เป็นสื่อมวลชนจึงเดินเข้าออกได้ง่าย ๆ (แต่ถึงอย่างไรเขาก็ห้ามไม่ให้ถ่ายภาพข้างบนห้องที่เข้าไปกราบพระศพ..อยู่ดี)  

              วันนี้ใส่สูทผูกไทด์ยืนตากแดดถ่ายรูปอยู่นาน.. นานจนขี้เกลือขึ้น เพื่อนโดม - หัวหน้ากองก็เข้าใจบอกว่า ที่จริงรอยขี้เกลือบนเนคไทค์นั่น..มันเป็นลายผ้า.. ต่างหาก (เออ..ขอบใจ! )

              เชื่อว่าถ้าใครได้เข้ามาเห็นฝูงชนมากมายขนาดนี้ที่นี่ ก็อาจจะรู้สึกเหมือนผม..

               รู้สึกขนลุก..ด้วยความปีติ

               เหนื่อยหนักอย่างไรถ้าใจเป็นสุขดี ไม่นานก็คงจางคลายหายได้

               วันนี้แม้จะเหนื่อย แม้จะร้อน แม้จะ(แถว)ยาวนานปานใด แต่ผมรู้สึกปลาบปลื้มใจที่ได้เห็นภาพในวันนี้

               เป็นความปลาบปลื้มใจท่ามกลางบรรยากาศโศกสลด..นับสัปดาห์

edit @ 12 Jan 2008 03:31:36 by เขียนเอง