บางภาพ บางคำ

                        ...

...

                        แม้เราจะเพิ่งคบกันมาได้เพียงขวบปีหนึ่ง แต่ความผูกพันของเราสองคนนั้นล้ำลึกลงไปมาก..จากความสัมพันธ์ระหว่างช่างภาพ-นักเขียนในกองบรรณาธิการนิตยสาร-สารคดีชีวิตเล่มหนึ่ง พัฒนาไปเป็น....(เอ่อ.. อย่าคิดมาก) ...เพื่อนที่ไว้ใจ

 

        นอกจากความสามารถในการเขียนที่เลิศล้ำ (ไอ้) ‘โดม’ มันเป็นคนประเภท ‘นักเลงโบราณ’ และมันยังชอบทำตัวเป็นพ่อพวงมาลัยแซวใคร ๆ ไปทั่ว ถึงแม้จะมีผู้จัดการส่วนตัวคอยคุมอยู่แล้วแต่ก็ยังพลิ้วได้

            เป็นนักบอลก็คงเป็น ‘พอล แกท์สคอย’ อวบแต่พลิ้ว ต่างแต่ว่าของมันเลยช่วงอวบระยะสุดท้ายไปเยอะ

        ถ้าใครเคยดูรายการ ‘คนค้นคน’ ตอนลุงเสรี-คนบุญผู้หยาบช้า คนบ้าผู้น่านับถือ บางทีผมก็ยกมันไว้ในฐานะลูกลุงเสรี เวลาต้องอธิบายให้ใครต่อใครฟังถึงเพื่อนคนนี้

              ถึงอย่างไรหากเราได้เดินทางไปทำงานในที่ไกล ๆ ด้วยกันจะมันส์..มาก มีเรื่องคุยเรื่องฮากันตลอด โดมเป็นมนุษย์ที่หยาบคายแต่จริงใจ.. และขี้อำ

              ค่ำวันหนึ่งเรากินข้าวด้วยกัน ในบรรยากาศฝนตกพรำ ๆ ฟังดูโรแมนติก มันเล่าให้ฟังถึงอดีตที่เคยเป็นนักบอลในสังกัดทีม ธนาคารกรุงเทพฯ (วันนั้นมันสวมเสื้อทีม ธ.กรุงเทพฯด้วย) และเกือบติดทีมชาติ! แต่บาดเจ็บเอ็นหัวเข่าขาดเสียก่อน เนื่องจากมันเล่าได้ทั้งอารมณ์ และรายละเอียด ผมก็ดันเชื่อสนิทใจจนเก็บไปเล่าต่อ ..

    พอหลังจากนั้นเจอใครมันก็เล่าเรื่องที่ผมถูกมันอำอย่างสนุกปาก..

              ถึงโดมจะกวนโอ้ย..ขี้อำ แต่ถึงวันนี้ผมเริ่มได้รับโอนถ่ายเคมีบางอย่างจากมัน .. ทั้งความโผงผาง หยาบคาย แต่มันทำให้ผมเรียนรู้ว่าบางทีด้วยความหยาบคาย(บ้าง..) มันอาจทำให้คนเราคุยกันง่าย และสนิทใจกันมากกว่า และมากกว่าใครหลายคนที่พูดจานิ่มหูดูดีที่ได้รู้จักมากมายในเมืองใหญ่แห่งนี้

          ที่สนิทกันขนาดนี้ อาจเป็นได้.. ลึก ๆ แล้วคงเพราะเราต่างก็เป็นคน ‘บ้านนอก’ เหมือน ๆกัน

 

ปล. กับภาพที่เห็น เป็นช่วงพักงาน เรากำลังทำกิจกรรมยอดฮิตร่วมกันผ่าน ‘จอยสติ๊ก’ เล่นเกมฟุตบอลที่เด็กชายค่อนประเทศรู้จักในนาม ‘วินนิ่งฯ’ ไงครับ

edit @ 26 Oct 2007 02:37:09 by เขียนเอง

edit @ 25 Jun 2009 21:29:23 by เขียนเอง