แม้เราจะเพิ่งคบกันมาได้เพียงขวบปีหนึ่ง แต่ความผูกพันของเราสองคนนั้นล้ำลึกลงไปมาก.. จากความสัมพันธ์ระหว่างช่างภาพ – นักเขียนในกองบรรณาธิการนิตยสาร-สารคดีชีวิตเล่มหนึ่ง พัฒนาไปเป็น....(เอ่อ.. อย่าคิดมาก) ...เพื่อนที่ไว้ใจ

นอกจากความสามารถในการเขียนที่เลิศล้ำ (ไอ้) ‘โดม’ มันเป็นคนประเ ภท ‘นักเลงโบราณ’และยังชอบทำตัวเป็นพ่อพวงมาลัยแซวใคร ๆ ไปทั่ว ถึงแม้จะมีผู้จัดการส่วนตัวคอยคุมอยู่แล้วแต่มันก็ยังพลิ้วได้

เป็นนักบอลก็คงเป็น ‘พอล แกท์สคอย’ อวบแต่พลิ้ว ต่างแต่ว่าของมันเลยช่วงอวบระยะสุดท้ายไปเยอะ

ถ้าใครเคยดูรายการ ‘คนค้นคน’ ตอนลุงเสรี –คนบุญผู้หยาบช้า คนบ้าผู้น่านับถือ บางทีผมก็ยกมันไว้ในฐานะลูกลุงเสรี เวลาต้องอธิบายให้ใครต่อใครฟังถึงเพื่อนคนนี้

ถึงอย่างไรหากเราได้เดินทางไปทำงานในที่ไกล ๆ ด้วยกันจะมันส์..มาก มีเรื่องคุยเรื่องฮากันตลอด โดมเป็นมนุษย์ที่หยาบคายแต่จริงใจ.. และขี้อำ

ค่ำวันหนึ่งเรากินข้าวด้วยกัน ในบรรยากาศฝนตกพรำ ๆ ฟังดูโรแมนติก มันเล่าให้ฟังถึงอดีตที่เคยเป็นนักบอลในสังกัดทีม ธนาคารกรุงเทพฯ (วันนั้นมันสวมเสื้อทีม ธ.กรุงเทพฯด้วย) และเกือบติดทีมชาติ! แต่บาดเจ็บเอ็นหัวเข่าขาดเสียก่อน เนื่องจากมันเล่าได้ทั้งอารมณ์ และรายละเอียด ผมก็ดันเชื่อสนิทใจจนเก็บไปเล่าต่อ ..

พอหลังจากนั้นเจอใครมันก็เล่าเรื่องที่ผมถูกมันอำอย่างสนุกปาก..

ถึงโดมจะกวนโอ้ย..ขี้อำ แต่ถึงวันนี้ผมเริ่มได้รับโอนถ่ายเคมีบางอย่างจากมัน .. ทั้งความโผงผาง หยาบคาย แต่มันทำให้ผมเรียนรู้ว่าบางทีด้วยความหยาบคาย(บ้าง..) มันอาจทำให้คนเราคุยกันง่าย และสนิทใจกันมากกว่า และมากกว่าใครหลายคนที่พูดจานิ่มหูดูดีที่ได้รู้จักมากมายในเมืองใหญ่แห่งนี้

ที่สนิทกันขนาดนี้ อาจเป็นได้.. ลึก ๆ แล้วคงเพราะเราต่างก็เป็นคน ‘บ้านนอก’ เหมือน ๆกัน

ปล. กับภาพที่เห็น เป็นช่วงพักงาน เรากำลังทำกิจกรรมยอดฮิตร่วมกันผ่าน ‘จอยสติ๊ก’ เล่นเกมฟุตบอลที่เด็กชายค่อนประเทศรู้จักในนาม ‘วินนิ่งฯ’ ไงครับ

ปล.....2 เรื่องข้างบนเป็นเรื่องที่ผมส่งเข้าชิงรางวัลโน้ตบุ๊ค..น่ะครับ ถ้าพอมีเวลาได้โปรดเข้าไปแวะดูที่ http://www.yourcompanion.in.th/picpost/details.php?id=125

คนที่ร่วมโหวตก็ได้ลุ้นด้วยนะครับ ถ้าจะใจดีโหวตให้ผมก็ขอบคุณมากนะครับ (ขอกันดื้อ ๆ อย่างนั้น)

edit @ 26 Oct 2007 02:37:09 by เขียนเอง