บางภาพ บางคำ

เมื่อมองฟ้า ไม่ว่าที่ไหน ก็สบายใจดี..     ท่าพระอาทิตย์-พฤษภาคม 2550

.

.

..

        

             หลายวันก่อนผมแวะไปซื้อของที่พันทิพย์ ก่อนกลับบ้านที่เชียงใหม่ด้วยรถทัวร์ตอนค่ำ ละแวกใกล้ ๆ ตึกพันทิพย์เดินไปทางราชเทวีไม่ไกล จะมีร้านข้าวมันไก่-บะหมี่เกี๊ยวอยู่หน้าปากซอยร้านหนึ่งดูสีท่าน่ากิน ผมซึ่งถือเป็นแฟนพันธุ์แท้บะหมี่อยู่แล้ว หอบกระเป๋าข้าวของพะรุงพะรังเข้าไปนั่งสั่งบะหมี่เกี๊ยวหมูแดงมาหนึ่งชาม ยังไงบะหมี่ที่นี่ก็น่าจะดูดีกว่าไปกินที่ "หมอชิต" แน่ ๆ ไม่รู้ทำไมร้านอาหารที่เราพบตามสถานีขนส่งต่าง ๆ มักจะทำได้เข้าขั้น"แย่"อยู่บ่อย ๆ

      ผมเลือกนั่งโต๊ะใกล้รถเข็นขายบะหมี่ เพื่อนเคยบอกว่า ถ้าอยากรู้ว่าอาหารร้านไหนน่าจะอร่อย นอกจากสังเกตจากจำนวนลูกค้าแล้ว ก็ให้ดูพ่อหรือแม่ครัวว่ากระฉับกระเฉงคล่องแคล่วปานใด หากลีลาการลวกเส้น สะเด็ดน้ำ จัดปรุงรส ลื่นไหลไม่ติดขัดเงอะงะ ก็พอน่าไว้ใจได้บ้างว่าอาหารมื้อนั้นน่าจะไม่เลวนัก

         สักพักบะหมี่ชามร้อน ๆ ก็มาอยู่ตรงหน้า ไม่รู้จะด้วยความรีบร้อนหรืออย่างไร ผมจึงไม่ทันคิดที่จะปรุงรสเพิ่มเติมก่อนกิน แต่ถึงจะรีบอย่างไร ไอร้อนจากน้ำและเส้นก็ไม่เป็นใจให้คีบส่งเข้าปากได้ง่ายดายนัก ผมค่อยตักน้ำซุบขึ้นเป่าอย่าง(จำเป็น)ใจเย็น ก่อนจะผ่านลงคอรู้สึกร้อนวาบไปทั้งปากและลำคอ

      ปกติเวลากินบะหมี่-ก๋วยเตี๋ยวผมมักจะปรุงไม่จัดนัก ใส่แต่น้ำส้ม พริกป่น และน้ำปลาบ้างเล็กน้อย ทั้งที่จริงก็รู้ตัวว่าชอบและกินเผ็ดได้มาก แต่ใจไม่ถึง ไม่กล้าตักกล้าปรุง วันไหนถ้าอยากกินเผ็ดก็ยกหน้าที่ให้คนขายปรุงเพิ่ม

       "ทำเป็นต้มยำ...ด้วยเลยครับ..." จัดจ้านสะใจกันไป

     คนปรุงไม่ได้กิน คนกินไม่ได้ปรุง--หากรสนิยมเราตรงกันมันก็คงพอดี แต่ส่วนมาก ยากนักที่เราจะเจอรสที่เรานิยมได้ตรงใจ ผมมักจะเห็นหลายคนที่เคยนั่งกินด้วยกันปรุงเพิ่มไปอีก หรือไม่ก็สั่งดักทางไว้ก่อนว่า ไม่เปรี้ยว ไม่เผ็ด ไม่ชูรส(แม่..งเรื่องเยอะมาก ก็มาปรุงเองสิวะ..! พ่อค้าอาจคิดในใจ)

     บางคนบอกว่าถ้าเปรี้ยวไปก็ให้ตัดด้วยเค็ม (เอ้าน้ำปลา.. เทไปอีกช้อนหนึ่ง) เอ้า...เค็มไปก็ตัดด้วยหวาน (ตักน้ำตาลเข้าไปอีกพูนช้อน) ปรุง ๆ ไปกินไม่ได้อีก ก็เติมน้ำเลยแล้วกัน

            กว่าจะได้กิน-เส้นก็อืดพอดี...

     ส่วนใหญ่ถ้าผมสั่งต้มยำผมมักจะกินไปโดยไม่ปรุงอีก ถ้าเข้มไปก็อาจขอน้ำเพิ่มให้คล่องคอก็เท่านั้น บางคนอาจไม่ซีเรียสเพราะกินแต่เนื้อ-เส้น ก็จบแล้ว แต่เนื่องจากผมเป็นคนชอบ"ซด" เอาจนหมดชาม เรียกว่าถ้าร้านไหนผมซดน้ำไม่หมดแสดงว่ามันแย่มาก หรือก็ต้องอิ่มแปล้จริงๆ

      พ่อเคยบอกว่า สำหรับก๋วยเตี๋ยว-บะหมี่น้ำ คุณค่าสารอาหารมันไปอยู่ที่น้ำซุบ-น้ำต้มกระดูก ให้ซดเสียให้หมดเพราะมีประโยชน์ทั้งนั้น อย่าว่าแต่อาหารเส้นเลย จะเป็นข้าวราดแกงอะไรผมก็เก็บเรียบทุกเม็ดข้าวเป็นปกติวิสัย ไม่รู้เพราะตะกละ หรือเสียดายกันแน่

     ที่เชียงใหม่...บ้านของผมจะทำกับข้าวกินกันเอง แม่จะไม่ใช้ผงชูรส เพราะพ่อลิ้นไว ถ้าใส่ไปก็จะลิ้นชาเอาง่าย ๆ ความหวานที่พ่อแนะนำ เคล็ดลับคือการต้มกระดูก- เรียกความหวานตามธรรมชาตินั้นออกมา(เมื่อก่อนพ่อเป็นคนสอนให้แม่ทำกับข้าวเป็น) แต่ความรีบเร่งปัจจุบัน ส่วนมากก็อย่างที่เห็น เพียงผงไก่ก้อนก็อร่อยง่าย-ได้อย่างในโฆษณา ไม่นับว่าร้านรวงเดี๋ยวนี้บางทีเทใส่ผงชูรสเป็นถุง ๆ ใส่ในหม้อซุบใบใหญ่ตั้งแต่เริ่มตั้งเตาขาย กะให้เรา ๆ ท่าน ๆ กินกันอร่อยเหาะ...(ไปนรกหรือสวรรค์...ค่อยว่ากันอีกที)

       กลับมาที่บะหมี่ร้อน ๆ ถ้วยนั้นตรงหน้าผม ปกติถึงผมจะกินเร็ว-ร้อนอย่างไร แผลบเดียวก็เกลี้ยง แต่คราวนี้กินไปได้สักครึ่งชามก็นึกได้ว่า เออ...ยังไม่ได้ปรุงนี่ เอาสักหน่อยแล้วกัน

       พริกป่น น้ำส้ม น้ำปลา และน้ำตาลแค่ปลายช้อน ถูกละเลงลงไปในบะหมี่เกี๊ยวหมูแดงที่เหลืออยู่อีกครึ่งชาม รสชาติเปลี่ยน-เข้มข้น ผมกินต่อไปอย่างไม่แน่ใจว่าตกลงระหว่าง "ปรุง" กับ "ไม่ปรุง" อย่างไหนมันอร่อยกว่ากัน เพราะอย่างเดิม ๆ หวานจาง ๆ ก็ทำให้แยกรสของเส้น-หมู-เกี๊ยว-ผักได้ดีขึ้น และทำให้รู้แน่ ๆ ว่าร้านนี้ปรุงรสชาติอย่างไร

       ผมมานึกได้ว่าหลายครั้งที่เรามักจะลืม... ชิมก่อนปรุง โดยเฉพาะกับบะหมี่ธรรมดาที่ไม่ได้ถูกทำให้เป็น "ต้มยำ" มาก่อน เรามักจะมี "สูตร" ของเราประจำ ว่าจะใส่ เผ็ด-เปรี๊ยว-เค็ม-หวาน อย่างไร บางทีเราก็เอาแต่ปรุง ปรุง และ ปรุง จนไม่รู้ว่ารสชาติจริง ๆ ของมันเป็นเช่นไร เราเอาแต่คิดว่าเราจะปรุงมันอย่างไร และเราก็ปรุงมันจนได้รสชาติเดิม ๆ เสมอมาไม่ว่าจะกินที่ไหน

       อาจมาจากความเคยชิน หรือรสนิยม... ใช่ เรื่องของรส-นิยม ที่ใครรักชอบรสไหนก็ปรุงกันไป ผมว่าบางทีเรื่องการปรุงแต่งอาหารคงเป็นตัวอย่างอธิบายเรื่อง "รสนิยม" ได้เห็นภาพ

       สำหรับบะหมี่ที่ผมเพิ่งกินเสร็จไป ผมคิดว่าบางทีคงไม่จำเป็นต้องปรุง และอาจต้องลองชิมดูก่อนบ้าง เราจะได้รู้รสของมันจริง ๆ

              บางที... มันอาจดีอยู่แล้ว

           และบางที... ชีวิต ก็อาจคล้ายบะหมี่ถ้วยนั้น

 

edit @ 28 Jun 2009 20:01:04 by เขียนเอง