บางภาพ บางคำ

Zhangziyi The Banquet -2005

...

...

จากเหตุระเบิดที่ไม่มีใครคิดฝัน ในวันที่เราต่างน่าจะมีความสุขกันมากที่สุดวันหนึ่ง

เรื่องน่าเศร้าผ่านไปกับการบาดเจ็บล้มตาย บาดแผลของคนเหล่านั้นอาจหายได้ แต่แผลที่ฝากไว้ในใจผู้คนนั้นสาหัสนัก

แต่บางทีผมคิดว่าเราอาจจะเข้าใจถึงหัวอกของชาวบ้านที่อยู่ท่ามกลางความหวาดกลัวทางภาคใต้ได้มากขึ้นเช่นกัน มันเป็นความกังวล ปนหวาดระแวงที่เราไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ใครเป็นใครกันแน่ และวันนี้ มันเกิดขึ้นแล้ว ที่นี่.. กรุงเทพฯ

ผมนึกไปถึงหนังจีนเรื่องหนึ่งที่เพิ่งออกโรงไป นำแสดงโดยดาราสาวที่ดังที่สุดของจีน หนังเป็นเรื่องของโศกนาฎกรรมความรักในรั้วในวัง ที่เกี่ยวพันถึงความเป็นไปในบ้านในเมือง
ฉากหนึ่งที่นางเอกซึ่งเป็นพระมเหสีลอบออกจากวัง ไปหาซื้อยาพิษจากพ่อค้าที่เชี่ยวชาญที่สุดในเรื่องยาพิษ นางต้องการวางยาสังหารจักรพรรดิ์ผู้จงรักภักดีต่อเธอ แต่เธอก็ยังตัดใจจากองค์รัชทายาทที่เคยรักกันไม่ได้
แล้วนางก็ได้ยาพิษชนิดหนึ่ง ที่ปริมาณเพียงปลายเล็บเขี่ยก็ทำให้คนหนึ่งคนสิ้นใจได้ในไม่กี่อึดใจ เป็นยาพิษที่นับได้ว่าร้ายกาจที่สุดที่พ่อค้าเคยมี
ด้วยความสงสัยนางจึงคงถาม พ่อค้าอีกว่ายังมียาพิษตัวไหนที่แรงกว่านี้อีกไหม

พ่อค้านิ่งไปอึดใจหนึ่ง "มีสิ"

" พิษอะไร "

" ใจคน.."

ถ้าอาวุธที่แท้จริงอยู่ที่ใจ แล้วทุกวันนี้เขาเอาอะไรไปสู้กับผู้ก่อการร้าย

พิษอยู่ในจิตใจ จนใจเป็นพิษ เราจะควรจะใช้ยาแก้พิษอะไรดี

จะใช้ยา..หรือ อาวุธ..

...

..

ปล.

...เอารูป จาง จื่อ อี๋ มาให้ดูอีกนิดแล้วกัน

เป็นรูปขาวดำก็งามดีนะ..