บางภาพ บางคำ

' ดวงดาวของพ่อ ' นครนายก 21-12-49

..............

                 วันนี้ผมได้ไปถ่ายรูปน้องเมย์ ลูกกตัญญูที่คอยดูแลพ่อที่เป็นอัมพาต และน้องๆอีกสองชีวิต ด้วยหัวจิตหัวใจที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่เราคิดว่าเด็กหญิงคนหนึ่งจะรับได้ เธอเป็นหนึ่งในคนต้นเรื่อง ที่เคยออกอากาศในรายการ คนค้นคนซึ่งผมต้องไปตามเก็บภาพนิ่งในช่วงนี้(ตอนของเธอชื่อว่า " ดวงดาวของพ่อ")

                  ในวันนี้..ผมได้เห็นสีหน้าที่อิ่มเอิ่มไปด้วยประกายของความสุขของพี่ประหยัด.. คุณพ่อของน้องเมย์.. น้องแหม่ม กับน้องมาร์คเองก็เช่นกัน คงด้วยกระแสความเมตตาที่หลั่งไหลไปหาครอบครัวนี้ หลังจากเรื่องราวของพวกเขาถูกตอบรับจากสังคม

                พวกเขามีชีวิตที่ดีขึ้น มีบัญชีเงินบริจาคก้อนหนึ่งที่ทำให้น้องสองคนของเมย์ได้เรียนหนังสือ และไม่ใช่เพียงแต่สังคมภายนอกที่ได้รับรู้ แต่กับชาวบ้านที่นี่ คนใกล้ชิดต่างก็ได้เข้าใจพี่ประหยัด และเมย์มากยิ่งขึ้น ตอนที่ผมถ่ายรูปอยู่ข้างถนนขณะที่เขาออกมาสูดอากาศยามเย็น รถใครผ่านไปมา ก็มักจะยิ้มโบกมือทักทายครอบครัวนี้ (แถมตอนที่ไปถ่ายยังมีคนเอารถสองแถวมารอรับพี่ประหยัด ไปนั่งรถเล่นอีกต่างหาก)

                 มีเด็กหนุ่มละแวกนั้นคนหนึ่งบอกว่า เด็กๆหลายคน จะชอบไปนั่งเล่นที่บ้านนี้แทบทุกวัน ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพื่อนกับน้องมาร์คลูกคนเล็กด้วย มันคงทำให้พ่อบ้านที่นอนป่วยไม่รู้สึกเหงา อีกทั้งตอนนี้น้องเมย์ ก็ดูแลพ่อได้เต็มเวลา ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ออกไปทำงานรับจ้าง แล้วต้องคอยกลับเข้ามาป้อนข้าวให้พ่อเป็นมื้อๆไป

                   เสียดายผมไปถึงช้า.. และเย็นแล้ว ถ่ายเสร็จก็ต้องกลับเลย เพราะจะไม่มีรถเข้ากรุงเทพ เลยไม่ได้เข้าไปถ่ายในบ้าน(จะได้มีภาพเรื่องราวมากกว่านี้) คิดว่ายังไงน่าจะได้กลับมาอีกแน่ๆ และคงจะไม่หลงทางแล้ว..

                    ( ..ครอบครัวเธออยู่ที่ คลอง14 ถ.รังสิต - นครนายก แต่ผมหลงจำผิดไปซอย16 ไกลไปอีก 5 กิโล..พอวกกลับมาที่คลอง 14 ก็ยังพาพี่มอเตอร์ไซต์เลี้ยวผิดด้านอีก แต่การเลี้ยวผิดด้านนั้น.. ทำให้ได้รู้ว่าระแวกนี้ยังมีทุ่งนากว้างๆ กับทางเล็กๆทอดยาวเข้าไป มีหนองมีคลองให้ดูเย็นตา ชื่นใจเวลาตอนนั้น5โมงกว่าแล้วลมเย็นๆ ที่ปะทะใบหน้ามีกินหอมแบบท้องทุ่ง ไม่ต้องใช้ความคิดอะไรผมก็สูดหายใจยาว... เริ่มรู้สึกดีใจที่หลงทาง(ซะงั้น) มองไปข้างทาง ก็เห็นยอดต้นกล้าสีเขียวอ่อนในมุมย้อนแดด มองดูเหมือนพรมนุ่มๆที่ทอดไกลไปสุดสายตา นาข้าวนี้ช่างมีสเน่ห์ดึงดูดใจผมจริงๆ หรือชาติก่อนผมอาจจะเคยเป็นชาวนาก็เป็นได้ )