Palmy....... dance impact 5- 8- 49

 Plamy in concert

""

"

คุณยังจำอารมณ์ที่คุณได้เต้น..กระจายอย่างไม่มียางอายครั้งสุดท้ายได้ไหม..

 

ผมจำได้ว่าตอนที่อ่านหนังสือ "วันอังคารแห่งความทรงจำกับครูเมอรีย์"ผมประทับใจกับเรื่องเล่าของครูที่ชอบเต้นรำอย่างเปี่ยมสุข ทุกครั้งที่มีโอกาสและไม่เคยอาย!จำได้ว่ารูปถ่ายขาวดำในหนังสือนั้นมีรูปหนึ่งที่มีคนถ่ายคุณครูไว้ในอาการเต้นรำใบหน้าบอกถึงห้วงของการปล่อยคลายอารมณ์อย่างเต็มที่

 

นึกถึงเมื่อตอนเด็กๆเพิ่งแตกหนุ่มที่เพื่อนๆ เริ่มชวนกันไปทำความรู้จักกับเทค-ผับ เหล้า-บาร์

 

เพื่อนเกือบทุกคนต้องรอให้เมาก่อนถึงจะยอมลุกจากเก้าอี้..มาขยับแข้งขาโยกคลอนตัวไหวไปมาตามจังหวะเพลงโดนในเทค..ซึ่งเต็มไปด้วยคนเมาแล้ว..เต้น เต้นตอนเมา (และยิ่งเต้นยิ่งมาว..ว)

 

ไม่เมาไม่กล้าเต้น..

 

ไม่ใช่เรื่องผิดบาป หรือผิดปกติอะไรทั้งคนลุกเต้นก่อนเมา หรือหลังเมาคนเราย่อมถูกสร้างมาให้แตกต่างกันในขีดจำกัดของการแสดงออกทางอารมณ์และหนทางการปลดปล่อย

 

บางคนจึงเลือกที่จะจมจ่อมอยู่กับพนักเก้าอี้.. ดื่มๆๆ จนฟุบไปกับขวดเหล้าและไหล่เพื่อน

 

กับบางคนเลือกที่จะปลดปล่อยร่างกายให้ผสมกลมกลืนเข้ากับจังหวะดนตรี

 

ผมเป็นคนประเภทที่สองและเนื่องจากไม่กินเหล้า(อนึ่ง..ผมแพ้เหล้า และยอมที่จะแพ้มันด้วยความสัตย์จริงไม่ได้เล่นลิ้น หรืออยากโชว์หญิง) ถ้าคนจะเต้นจำเป็นต้องเมา แค่น้ำเปล่าหรือโค้ก(ออนเดอะร็อค) ผมก็เมาแล้ว ...

 

เมื่อคืน(ก็เมื่อกี้เอง..)ผมชวนน้องในออฟฟิศและน้องฝึกงานที่สนิทกันไปฟังเพลงที่ร้าน "Adhere BlueBar" ตรงเชิงสะพานบางลำพู ผมเคยมาถ่ายรูปสัมภาษณ์นักร้องที่ร้านนี้เป็นงานชิ้นแรกของผมในกรุงเทพเมื่อสองปีก่อนหลังจากนั้นผมก็เคยมีโอกาสได้มาร้านนี้อีกบ้าง สักสองสามครั้ง