บางภาพ บางคำ

เฟรม-เฟริสท์โคราช.. ก.ย. ๒๕๔๙

บลา ๆ ๆ ๆ

ตั้งใจว่าจะมาเขียนบันทึกถึงบางสิ่งระหว่างเดือนหนึ่งมานี้ การเดินทางสั้นๆ ที่โคราช ...ไปดู ไปเรียนรู้ชุมชนพึ่งตนเองมา ฯลฯ

นั่งเขียนอยู่ได้เป็นชั่วโมง....

แล้วก็มือก็กดปุ่มพลาดไปถูกปุ่มอะไรไม่รู้ทำให้เว็บปิดไป พร้อมกับข้อความที่หายสูญ

ใจตอนนี้ก็คิดเพียงว่า อะไรๆในคอมพิวเตอร์มันช่างไม่แน่นอนเลย ไม่เหมือนจดความคิดไว้ด้วยปากกา ดินสอ ในสมุดธรรมดาสักเล่ม

ต่อเมื่อมาคิดอีกที สิ่งที่ไม่แน่นอนจริงๆ น่าจะเป็นตัวเราเองมากกว่า ที่เผลอที่เบลอกดปุ่มอะไรไปอย่างไร้.....สติ

สติ... จึงขาดไม่ได้หากเรายังต้องใช้เครื่องมือที่ไม่แน่นอนคือตัวเราเองนี้ต่อไป อย่างน้อยก็เพื่อความมั่นใจได้มากขึ้นแม้จะพลาด จะผิด ก็อาจลดน้อยลง ที่จะเผลอไปทุกข์ไปเศร้ามาก ก็อาจจะน้อยลงได้เช่นกัน

ปล. (ยาวหน่อย) อืม..เด็กสองคนข้างบนผมไปเจอตอนไปโคราชเมื่อวันจันทร์-อังคารที่ผ่านมา เป็นรูปธรรมดาที่ทุกคนคงถ่ายกันได้.. แต่ที่อยากเอามาแปะไว้เพราะผมมองแล้วมีความสุขดี

เด็กสองคนพี่น้องนี้เป็นหลานของแกนนำชุมชนที่เราไปเยี่ยมชม คุณแม่เขาจากไปด้วยหัวใจล้มเหลวตอนเจ้าตัวเล็กอายุ 4 เดือน ส่วนพ่อของเด็กๆตอนนี้ทำงานเกี่ยวกับก่อสร้างอยู่ที่อีตาลี่ และมีแฟนอีกคนหนึ่งอยู่ต่างจังหวัด เด็กๆเลยเหมือนเป็นกำพร้า ต้องอยู่กับย่าที่เป็นทั้งผู้นำชุมชนและครอบครัวแทน

ผมเห็นเด็กๆ เล่นทาปากกันอย่างนี้สนุกร่าเริงกันดี เห็นแล้วก็ชื่นใจ คิดว่าย่าคงให้ความรักพวกเขาได้ดี.. คนแถวนั้นก็บอกว่าย่ารักเด็กๆสองคนนี้มาก โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็ก

ไม่รู้สิ บางชีวิตดูเหมือนน่าจะโศกเศร้า แต่กลับกลายเป็นเราที่คิดไปเอง หวังว่าคงเป็นเราที่คิดไปเองจริงๆเท่านั้น

องค์ประกอบชีวิตของเด็กน้อยอาจจะผิดเพี๊ยนไปจากที่เราเชื่อ แต่ถึงยังไง ความรักก็น่าจะเป็นเรื่องของคุณภาพมากกว่าปริมาณนะ..ว่าไหม

..............................

edit @ 2006/09/08 07:37:37