บางภาพ บางคำ

' play ' _เช้าก่อนเข้าเรียน รร. อนุบาลเชียงใหม่ ' 2544

              เพิ่งกลับมาจาก บ้านที่เชียงใหม่ กลับไปได้แค่สองวันเอง(จริงดิ) ยังไม่ทันหายใจเอาอากาศดีๆไว้เท่าไหร ก็ต้องกลับมาผจญภัยในเมืองหลวงอีกแล้ว

          ดีใจที่ได้เห็น พ่อกับแม่แข็งแรงและมีความสุขดี (อย่างน้อยก็เวลาที่เราอยู่ที่นั่น พร้อมหน้ากัน ทั้งครอบครัว) เวลาดีๆในชีวิตอย่างนี้ ก็ไม่รู้จะอยู่ได้นานขนาดไหน ยังไงก็ขอเก็บความรู้สึกดีๆไว้ให้ชื่นใจ เป็นพลังฟ่าฟันอุปสรรคในวันต่อๆไปก็แล้วกัน

          ก่อนกลับมา ได้กอดแม่แน่นๆ ประมาณครึ่งนาที(อยู่ๆก็อยากกอดขึ้นมา หลังจากไม่ได้กอดแม่นานมากแล้ว รู้สึกว่าแม่แก่ลงไปเยอะแฮะ แต่หลังแม่ก็ยังตึงอยู่ คงเพราะซักผ้า ทำงานบ้านทุกวัน..อืม..ก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็คิดว่าแม่จะรู้นะว่าเรารู้สึกอย่างไรในตอนนั้น กับพ่อ..เราไม่เคยกอดอย่างนี้เลย..เขินๆอ่ะ (แต่พ่อคงจะอิจฉาแม่บ้างนะ) พ่อแค่ตบไหล่ เราเบาๆขอให้เราโชคดี แค่นี้ก็กลับไปทำงานสบายใจแล้วล่ะ

         อายุ.. ที่มากขึ้นทั้งพ่อแม่และตัวเรามันทำให้เราคิดเสมอๆว่า เรากำลังทำอะไรเพื่อใครกันแน่.. แล้วเรากำลังมีความสุขแค่ไหนกับสิ่งที่เราทำอยู่

          วันนี้ลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่ง บ่นให้ฟังว่าเพื่อนมาตื้อให้ทำ แอมเวย์ คงไม่ต้องบรรยายอะไรมากว่าน้องเขาซึ่งไม่ได้รู้สึกว่าความร่ำรวยเป็นภารกิจ ของชีวิตจะอึดอัดแค่ไหน มนุษย์เราคงมีหลายประเภท นิยามเกี่ยวกับ ความสุขและความสำเร็จก็คงต่างกัน ใยเราต้องพยายามดึงใครให้เป็นอย่างที่เราเชื่อขนาดนั้น

         จะว่าไปสิ่งที่ผมเคยเจอมาก่อนก็ไม่แตกต่างจากน้องเขาเท่าไหร่ เผลอๆจะอาการหนักกว่าด้วย คือมีเพื่อนที่เขา "หวังดี" อยากให้ผมและพ่อแม่ สุขสบายเร็วๆ และหลุดออกไปจาก สนามแข่งหนู(ที่เขาคิดว่าเขาติดอยู่ในนั้น) ดังที่หนังสือ How to เล่มดังเคยบอกสอนไว้(ผมซื้อมาอ่านแล้วเหมือนกัน)

          ผมว่าถ้าผมจะเชื่อผมเชื่อพระพุทธเจ้า มากกว่าคนเขียนหนังสือเล่มนั้นแน่ๆ แม้พระองค์ท่านจะบอกว่าอย่าเชื่ออะไรง่ายๆกระทั่งจะเชื่อตามคำสอนในศาสนา พุทธที่ท่านกล่าวเอง ก็ต้องผ่านการทดลองปฏิบัติ จนรู้เห็นได้เองด้วยตนเองก่อนเท่านั้น (ทุกวันนี้ ที่เห็นก่นด่าศาสนากัน เพียงเพราะเห็นข่าวไม่ดีของพระของเจ้า ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจศาสนาแค่ไหน และเขาเคยศึกษาทดลองแล้วหรือยัง)

         หนทางค้าขายแบบเครือข่ายนั้น สุดท้ายผมก็สมัครไป (จะว่าไปในตอนนั้นก็โดนเพื่อนกล่อมไปจนงงเหมือนกัน) แล้วก็ไม่ได้สนใจจะขายเลย จนหมดอายุ1ปีที่เป็นตัวแทน ถึงเวลาก็แกล้งลืมต่ออายุไปซะอย่างนั้น จำได้ว่าขายได้หนสองหนจากเพื่อนแม่ที่เขารู้ว่าผมทำ และชื่นชอบสินค้านี้อยู่แล้ว

          ที่สุดแล้วผมก็ได้รู้จักระบบของเขา ผมรู้ว่ามันทำให้เรารวยได้จริงถ้าทำตามที่เขาบอกสินค้าเขาก็ดีจริงสมราคาค่า ตัว แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นสำหรับชีวิตผม ก็เท่านั้นเอง บทสรุปชีวิตคนเราไม่น่าจะสำเร็จรูปขนาดนั้น และแม้กระทั่งการบริโภคสิ่งต่างๆ ทางเลือกน่าจะมีมากกว่าหนึ่งไม่ใช่หรือ..

         แล้วเรามีชีวิตเพียงเพื่อทำอะไรแค่นี้หรือ หรือเราทำอะไรได้มากกว่านั้น..

edit @ 25 Jun 2009 23:53:15 by เขียนเอง