บางภาพ บางคำ

edit @ 26 Jan 2011 18:28:41 by เขียนเอง

(ฝากไว้ในอ้อมใจด้วยครับ...ฮิ้วววว..) 

 ....

.. 

 เราทิ้งร้างห่างหายกันไปนาน ปล่อยบล็อกว่างร้างจากเรื่องเล่า

เพราะมีเรื่องมากมายต้องทำมากขึ้น สภาวะวุ่นวาย(ตามปกติ)ทำให้ได้มาบันทึกอะไรน้อยลง(แต่กลับไปอยู่ใน Facebook มากขึ้น... :)

ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในช่วงก่อร่างสร้างร้านกาแฟ-ชาเล็ก ๆ แถวซอยวัดอุโมงค์หลังมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ตั้งใจว่าหากพ้นผ่านฤดูกาลเก็บเกี่ยวพืชผลในงานที่ลงแรงอยู่ ไม่ว่าจะงานสอนหนังสือหรืองานร้านกาแฟ

รวมไปถึงงานถ่ายภาพที่เป็นหลักอยู่ คงจะมีเรี่ยวแรง มีสมาธิกลับมานั่งคิด นั่งเขียนอะไรมากขึ้นอีกครั้ง

           ช่วงก่อนสักเกือบปีมาแล้ว ผมได้พบได้เจอกับบก.สำนักพิมพ์ Think beyondbook เขาทาบทามให้เอา

เรื่องเล่า ไปลงหนังสือ ติดต่อค่อยเป็นค่อยไปอยู่นาน จนกระทั่งออกมาเป็นหนังสือได้ 1 เล่ม

          เท่าที่ไปมองดูกองหนังสือใหม่ที่ออกกันมาในทุกวันนี้ ก็มากมายจนผมรู้สึกว่าหนังสือของเราคงเป็นเพียงอีกหนึ่งหยดน้ำในทะเลหนังสือ จะขายได้สักเท่าไหร่นั้นคงไม่เป็นประเด็นให้หนักใจ

 แต่ถ้าได้รู้ว่าใครที่ได้พลิกอ่านหรือได้ดูรูป จะรู้สึกดี ๆ ได้บ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ ผมคงดีใจมาก 

         ขอมากระซิบบอกเพื่อนพี่น้องใน exteen ด้วยความขอบคุณในมิตรจิตมิตรใจอันดีเสมอมา

         ก็ถ้าได้ไปแวะดูร้านหนังสือ แล้วหยิบหนังสือผมมาพลิกดูเล่น ก็ขอให้รู้ว่าผมเติบโตทางความคิดฝันได้ส่วนหนึ่งก็เพราะได้พื้นที่่ฟรี ๆ ของ exteen นี้เป็นที่อิงอาศัย เป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนเรียนรู้นั่นเอง

          ขอบคุณมาสเตอร์แชมป์ผู้จัดทำเว็บไซด์นี้จริง ๆ ครับ และขอบคุณนุชและเหมียวเพื่อนผู้แสนดีที่ชักชวนให้บันทึกความคิดลงที่นี่

แล้วเจอกันบนแผงนะครับ (แน่ะ-แอบโฆษณา)

 ปล.เรื่องในเล่มเกือบทั้งหมดเอามาจากในบล็อกนี้ มีการปรับปรุงแก้ไขอีกนิดหน่อย และมีเรื่องพิเศษเพิ่มเติมอยู่อีกเรื่องสองเรื่องครับ

edit @ 29 Aug 2010 20:06:18 by เขียนเอง

 อ่าวลุงดำ                                                         เกาะเสม็ด 2548

..

..

. 

      มันยากไหมที่เราจะยอมรับความจริง...ทั้งที่ความจริงมันอยู่ตรงหน้าเราตลอดเวลา 

         ขณะที่พ่ออยู่ในห้องไอซียูเราได้แลกเปลี่ยนพูดคุยความเป็นไปกับพี่ชาย หลังจากไม่ได้คุยเรื่องชีวิตส่วนตัวกันนานแล้ว ได้เรื่องมาคิดหลายเรื่อง 

         - พี่เล่าว่าตั้งแต่ทำงานที่กรุงเทพฯ ปีแรกได้เงินหมื่นห้า ก็ส่งเงินให้แม่เดือนละ5000 ขณะที่นั่งรถกลับบ้านทุกเดือน

         - เขาเตือนให้เราคิดถึงการใช้จ่าย การเก็บออมเงินซึ่งจะเป็นไปไม่ได้เลยตราบใดที่เรายังไม่ยอมรับความจริงยังใช้จ่ายโดยไม่ได้ประมาณความเป็นจริงในกระเป๋าเงิน 

          - ถ้าเราคิดแต่ว่า จะใช้เงินซื้ออะไร ทำอะไรก่อนที่จะคิดว่าจะเก็บเงินเดือนละเท่าไหร่ เมื่อไหร่จะพอมีพอเก็บ

         - ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นต้องรับผิดชอบ-ชั่วดีอย่างไรเราต้องรู้ ยอมรับ และตัดจ่ายทันทีหลังจากมีรายได้เข้ามา 

           - ขณะที่เราอยากให้พ่อแม่ได้พัก ได้หยุดงาน แต่ในทางปฏิบัติเราก็ไม่ได้ช่วยให้เขาสบายขึ้น บางครั้งยังต้องไปเบียดบังรบกวนอีกเขาจะหยุดพักได้อย่างไร เมื่อไม่มีเงิน เขาก็ยังต้องทำงานต่อไป 

             - พี่ให้เรานึกถึงอาการ"หน้าแห้ง" ตอนไม่มีเงิน เราเป็นอย่างไร ก็นึกถึงว่าพ่อแม่ก็เป็นเช่นกัน

             - เราจำเป็นต้องเข้มงวดกวดขันยืนยันอยู่ให้ได้บนความเป็นจริง-ที่ว่าเราต้องเป็นอีกหลักค้ำจุนครอบครัวให้ได้ไม่ใช่ปล่อยให้พี่ชายหนักอยู่ฝ่ายเดียว

             - งานการที่เคยใจดีกับเพื่อนฝูงหนักเข้าก็ใจอ่อน  พี่เตือนอย่างจริงจังว่า "มึงต้องบอกเพื่อนว่า มึงถ่ายรูปเป็นอาชีพ ไม่มีเงินก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน"

             - เราไม่ใช่คนโหดหินหน้าเลือดมั่นใจว่าไม่เอาเปรียบกับใคร จากนี้ไปหากคิดแล้วว่างานไหนเท่าไหร่คงต้องแยกให้ชัดว่าอันไหนเป็นงาน อันไหนจะให้ได้เท่าไหร่

             - คิดดูว่า เพื่อน ๆกันทั่วไปเขาใส่ซองกัน 500 - 1000 แต่การถ่ายงาน ๆหนึ่งในอาชีพช่างภาพ เขาจ้างกันแพงกว่านั้นมาก ถ้าจะยุติธรรม ก็คือรับงานส่วนงานแต่ซองก็ใส่คืนให้ในฐานะเพื่อนฝูง แต่ถ้าไปช่วยกันอย่างเดียว บ่อย ๆ เข้าก็คงซีดเหมือนกัน 

              -สุดท้ายคือการยอมรับความจริง อย่าหนีความจริง พี่ชายเคยเป็นหนี้บัตรเครดิตบวกรวมดอกเบี้ยก็ร่วมแสนกว่าจากเงินเดือนหมื่นห้า เขายอมอดทนจ่ายคืนให้หมดได้ในสามปี พี่ว่าทั้งหมดทั้งมวลนั้นเริ่มต้นจาก การยอมรับความจริงจนกลายเป็นการใช่จ่ายอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง ที่จะกินใช้รายวันเท่าไหนต้องคิดไว้ถ้วนถี่      

              ผมไม่มีอะไรต้องโต้แย้งแสดงความเห็น ความจริงนั้นแสดงตัวอย่างน่ากลัวมานานแล้ว โดยเฉพาะยามที่ผมต้องขมวดคิ้วเรื่องเงินทอง 

           คิดต่อถึงคำง่าย ๆ ที่ว่า"ยอมรับความจริง"ถ้อยคำนี้มีค่าควรระลึกไว้แก้ปัญหาอีกหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตรวมถึงน่าจะเป็นวิธีคิดที่ดีต่อปัญหาอื่นที่เราคิดไม่ตก อย่างเรื่องความขัดแย้งในสังคมด้วย 

           ในทางพุทธท่านว่าไม่ให้คิดเพราะยิ่งคิดยิ่งปรุงแต่งจิต(ใครชอบทางไหนก็คิดไปแต่ทางนั้น)ท่านจึงให้เราเพียงเพ่งมองตามความเป็นจริง เมื่อเห็นชัดก็ให้ เท่าทัน -รับรู้-ปลดปลง-ปล่อยวาง 

            ถ้อยคำอมตะที่ว่า"ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย" อาจจะต้องต่อว่า "ความจริงคือเราตายได้ ความตายเป็นความจริงอย่างยิ่ง"

            เรากลัว เพราะเรามองไม่เห็นความจริง เราอ่อนแอเพราะเราไม่ยอมฝึกซ้อมที่จะต่อกรกับมัน

    คนส่วนมากไม่ยอมรับความเป็นจริง และทำใจได้ยากยิ่งเมื่อต้องเผชิญความเป็นความตายใกล้ตัว 

           ทั้งที่ทั้งสองเรื่อง มันเป็นเรื่องเดียวกัน

edit @ 16 Apr 2010 13:22:49 by เขียนเอง